GEVOELSGODSDIENS

GEVOELSGODSDIENS plaas groot klem op bekering*, die innerlike belewing van die geloof* en ’n bevindelike vroom­heid as vrug van die wedergeboorte*. In ’n sekere sin is dit ’n korreksie op die intellektualistiese en dogmatiese verstaan van die Christelike geloof* sedert die Hervorming*. In Engeland, onder invloed van die puriteine*, het daar reeds vroeg in die 17de eeu ’n diepgaande breuk met die Anglikaanse Kerk* ontstaan. ’n Wettiese lewenspraktyk wat uiteindelik tot wêreldvermyding gelei het, het weldra beslag gekry. Veral William Whitaker (1548–1595) en William Perkins (1558–1602) het leidende rolle in die vesti­ging van hierdie sentiment gespeel. Hierdie gedagtes is toe deur Willem Teelink (1579–1629) na Nederland gebring. Hy het bekend geraak vir sy strenge Sondagviering en die mistieke (Kyk by: Mistiek) omgang van die siel* met God wat deur die sg stygende trappe in die geestelike lewe aangedui word. In hierdie gees het Willem á Brakel* ook sy welbekende geskrif, die Redelike godsdiens (1700), die lig laat sien. Dit was veral Adolf Lampe (1683–1729) wat hierdie tipe gevoelsgodsdiens na Duitsland ge­neem het, terwyl Philipp Spener* (1635–1705) die vader van die piëtisme* in Duits­land genoem kan word. Uit hierdie tradisie het die Herrnhutters na vore gekom wat wêreldwyd groot invloed gehad het.

 

Kommentaar

Ons wil graag van jou hoor ... gee jou kommentaar

Maak 'n opvolg-bydrae

Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie. Verpligte velde word met * aangedui

Sidebar