ALTAAR

ALTAAR word gebruik om ’n Hebreeuse* woord te vertaal wat iets soos “plek van slagting” beteken. Hierdie woord kom omtrent 400 keer in die Ou Testament* voor. Die altare wat in die Bybel* genoem word, is gebruik vir verskillende offers*. Vóór Josia* se tempelsentralisasieprojek (639–609 vC) blyk dit dat altare nie net tot Jerusalem* beperk was nie.

Altare is van verskillende grondstowwe gemaak, soos klip (Rig 6:19-23 of 1 Sam 14:31-35), of grond (Eks 20:24), of selfs metaal. Twee belangrike metaalaltare was die wierookaltaar* (Eks 30:1-10; 37:25-28; 1 Kon 7:48) wat met goud oorgetrek was, en die brandofferaltaar* wat met brons oorgetrek was (Eks 27:1-8; 38:1-7). Eersgenoemde was in die heiligdom net voor die Allerheiligste en laasgenoemde was in die voorhof van die tabernakel*. Die tempel*1 van Salomo* was waarskynlik soortgelyk ingerig (sien 1 Kon 8:64). Die meeste van hierdie altare het “horings” op die hoeke gehad.

In die Nuwe Testament* word meestal na die voorhofaltaar van die tempel*4 in Jerusalem verwys. In Heb 13:10 lyk dit asof altaar as metafoor* gebruik word vir menslike selfopoffering; iets wat ’n mens nader aan God bring. In die Ou Testament was altare immers ook plekke waar ’n mens met God kontak kon maak.

 

Kommentaar

Ons wil graag van jou hoor ... gee jou kommentaar

Maak 'n opvolg-bydrae

Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie. Verpligte velde word met * aangedui

Sidebar