AFVALLIG

AFVALLIG. Wanneer iemand ’n bepaalde godsdienstige posisie prysgee, word sodanige persoon as afvallig beskou. Die woord word deurgaans in die Ou Testament* gebruik om te verwys na indiwidue en na die volk Israel* wat hulle rug op God* keer en aan Hom ongehoorsaam en ontrou is (Ps 78:57; Jes 65:11; Dan 9:11). Dikwels beteken dit dat Israel*2-5 God verruil vir die afgode* van ander volke, ten spyte van waarskuwings in hierdie verband (Eks 20:3-6). Die ondertoon is dié van ’n vrou wat aan haar man ontrou is. In die Nuwe Testament* word verskeie Griekse* woorde vertaal met “afvallig” en word hiermee die afsien van iemand se geloof* uitgedruk (Matt 24:10; 2 Tess 2:3; 1 Tim 4:1). Paulus* word deur die Jode* in Jerusalem* daarvan beskuldig dat hy die Jode wat buite Palestina* woon en wat Christene* geword het, afvallig sou maak van Moses* (Hand 21:21).

Die meeste Katolieke* skrywers onderskei ná Benediktus XIV drie soorte afvalligheid: a fide, wanneer ’n Christen geloof prysgee; ab ordine, wanneer ’n ampsdraer* ’n kerklike pos verlaat, en a religione, wanneer ’n godsdienstige persoon die godsdienstige lewe verlaat. In die gereformeerde* tradisie word hierdie fyner onderskeid gewoonlik nie gemaak nie en word “afvallig” as sambreelterm gebruik vir almal wat van die Christelike geloof vervreemd raak, hetsy intellektueel, moreel of geestelik.

 

Kommentaar

Ons wil graag van jou hoor ... gee jou kommentaar

Maak 'n opvolg-bydrae

Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie. Verpligte velde word met * aangedui

Sidebar